Dworzec Poznań Główny na zdjęciach prezentuje się całkiem nieźle. Jednak nasza ostatnia przygoda pokazała, jak wielkim wyzwaniem potrafi być tam zwykła przesiadka.
Jechaliśmy pociągiem Regio z Bydgoszczy do Poznania, gdzie mieliśmy zaplanowaną przesiadkę na skład osobowy do Wrocławia. Na zmianę pociągu było 28 minut – dla nas, doświadczonych podróżników, to niemal wieczność. A jednak, ledwo zdążyliśmy!
Problemy zaczęły się już na starcie. Nasz pociąg przyjechał z 5-minutowym opóźnieniem. „Zdarza się” – pomyśleliśmy – „23 minuty to wciąż spory zapas”. Niespodzianka czekała jednak na peronie. W tym samym momencie wjechały tam dwa składy, a wąska przestrzeń błyskawicznie wypełniła się ludźmi. Ponieważ siedzieliśmy na końcu naszego pociągu, utknęliśmy na samym szarym końcu ludzkiej rzeki.
Walka z czasem i infrastrukturą
Tłum poruszał się w stronę schodów żółwim tempem. Szliśmy noga za nogą, uważając, by nie spaść z krawędzi peronu, podczas gdy inni podróżni – pewnie tak jak my goniący na przesiadkę – desperacko próbowali się przeciskać. Minuty uciekały nieubłaganie. Kiedy w końcu dotarliśmy do schodów, uderzył nas brak informacji:
Głucho w megafonach, a jeśli już, to komunikaty były całkowicie niezrozumiałe. A na peronie nie było żadnych wyświetlaczy z informacją o dalszych połączeniach.
Gdy wreszcie dotarliśmy do głównego budynku, sytuacja wcale nie wyglądała lepiej. Tłok nie ustępował, schody ruchome (podobno tradycyjnie) nie działały, a gdzieniegdzie straszyły barierki remontowe. Zostało nam 13 minut, a my wciąż nie wiedzieliśmy, gdzie szukać naszego pociągu.
Wyścig do celu
Dopiero na głównej tablicy odnaleźliśmy numer peronu. Niestety, oznakowanie w Poznaniu to prawdziwy labirynt. Strzałki okazały się mylące – musieliśmy opuścić nowoczesny budynek, pokonać kolejne schody, przejść przez spory plac i minąć stary budynek dworca.
Okazało się, że nasz pociąg stoi na jednym z tych "wysuniętych" peronów, oddalonym o kilkaset metrów od reszty stacji. Na szczęście podróżujemy z plecakami, co uratowało sytuację. Wpadliśmy do wagonu na 2-3 minuty przed odjazdem. Pociąg ruszył punktualnie, a my mogliśmy w końcu odetchnąć.
Kiedy trochę poczytaliśmy w necie, to okazało się, że Poznań Główny, mimo nowoczesnej fasady chlebaka, jest od lat uznawany za jeden z najmniej intuicyjnych dworców w Polsce. Splot opóźnienia, tłoku na peronie i specyficznego układu (perony 1-3 vs. 4-6 oraz słynne perony "letnie") potrafi zaskoczyć nawet starych wyjadaczy.
Wniosek: Nawet największe doświadczenie podróżnicze może przegrać ze splotem niefortunnych okoliczności i... specyficzną architekturą poznańskiego węzła.
Komentarze
Prześlij komentarz